آیا در فضا می‌توان گریست؟

بله؛ در فضا می‌توان گریست، اما اشک‌ها سرازیر نمی‌شوند.

در غیاب گرانش زمین و نیروی جاذبه‌ای که به آن خو کرده‌ایم، قطرات آب همچون تیله‌های شفاف و گرد، دور هم جمع می‌شوند و به همان شکل باقی می‌مانند. به عبارت دیگر، جاذبه‌ی مولکولی میان ذرات آب، آن‌ها را در کنار یکدیگر جمع می‌کند و نیروی مزاحم دیگری در کار نیست تا آن‌ها را به این سو و آن سو براند و متفرق گرداند.

از سوی دیگر، غده‌های داخل چشم، به شکل معمول می‌توانند چشم را مرطوب کنند و طغیان احساسات یک فضانورد، یا خیلی ساده‌تر، تحریک چشمان او، می‌تواند منجر به ترشح اشک شود، اما اشک پدیدآمده، جاری نخواهد شد.

این موضوع در عین حال که جالب است، خطرناک نیز هست. فضانورد ایتالیایی سازمان فضایی اروپا، لوکا پارمیتانو، در یک مأموریت راهپیمایی فضایی با نشتی لباس فضایی‌اش روبه‌رو شد و آب به داخل کلاه ایمنی‌اش راه یافت و چشم‌ها و گوش او را پر کرد. خوشبختانه او توانست خود را به سلامت به ایستگاه فضایی بین‌المللی برساند، اما اگر موفق نمی‌شد، در فضا غرق می‌شد و جان خود را از دست می‌داد.

فضانورد سازمان فضایی کانادا، کریس هدفیلد، در این فیلم کوتاه آنچه بر سر اشک چشم یک انسان در فضا می‌آید را نمایش می‌دهد:

فیلم، در کانال یوتیوب سازمان فضایی کانادا نمایش داده شده و کهکشان آنلاین از آن منبع استفاده کرده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *