کاوش‌گر افق‌های نو

کاوش‌گر افق‌های نو، یا افق‌های تازه، که در زبان انگلیسی با نام نیو هورایزنز (New Horizons) از آن یاد می‌کنند، در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۶، مصادف با ۲۹ دی ماه ۱۳۸۴، توسط ناسا و به قصد مطالعه‌ی پلوتو به فضا پرتاب شد.

آلن استرن، مدیر تحقیقات کاوش‌گر افق‌های نو، و تیم همراه او در لحظه‌ی رسیدن موفقیت‌آمیز کاوش‌گر به پلوتو
آلن استرن، مدیر تحقیقات کاوش‌گر افق‌های نو، و تیمش در هنگام رسیدن کاوش‌گر به پلوتو

مشخصات افق‌های نو

وزن در هنگام پرتاب: ۴۷۸ کیلوگرم

وزن خالص: ۴۰۱ کیلوگرم

ظرفیت حمل: ۳۰/۴ کیلوگرم

ابعاد: ۲/۲ در ۲/۱ در ۲/۷ متر

توان: ۲۲۸ وات

حس‌گرهای افق‌های نو

کاوش‌گر افق‌های نو، هفت ابزار اندازه‌گیری را با خود حمل می‌کند: سه تا برای تصویربرداری، دو طیف‌سنج پلاسمایی، یک غبارشمار و یک دریافت‌کننده‌ی رادیویی.

حس‌گرهای نصب‌شده روی کاوش‌گر افق‌های نو
حس‌گرهای نصب‌شده روی کاوش‌گر افق‌های نو

دوربین اکتشافی دوربرد، موسوم به LORRI، برای گرفتن تصاویری با وضوح بالا در طول موج‌های مرئی طراحی شده است.

خانواده‌ی پلوتو از دید افق‌های نو

آلیس، دوربینی است که می‌تواند از امواج ماورای بنفش برای تصویربرداری استفاده کند و برای مطالعه‌ی ساختار جو پلوتو مناسب است. و سرانجام، آخرین دوربین تصویربرداری افق‌های نو، رالف نام دارد که یک تلسکوپ شش سانتی‌متری است. رالف می‌تواند از طریق دو کانال مختلف تصویربرداری کار خود را انجام دهد و به نقشه‌برداری از پلوتو و اجرام کمربند کویپر بپردازد.

تلسکوپ رالف، پیش از نصب روی کاوش‌گر افق‌های نو
تلسکوپ رالف، پیش از نصب روی کاوش‌گر افق‌های نو

طیف‌سنج تحقیقاتی ذرات پرانرژی، موسوم به PEPSSI، دیگر حس‌گر پلاسمایی نصب‌شده روی افق‌های نو است. این حس‌گر، بر خلاف SWAP، می‌تواند ذراتی تا ۱ مگاالکتروولت را نیز اندازه بگیرد و ذرات گریخته از اتمسفر پلوتو را مورد بررسی قرار می‌دهد.

غبارشمار موسوم به VBSDC، توسط دانشجویان دانشگاه کلرادو ساخته شده و در روی دور از خورشید کاوش‌گر نصب شده و یک کنترل‌کننده‌ی الکترونیکی نیز در داخل کاوش‌گر دارد. از آنجا که هیچ غبارشمار دیگری در اطراف اورانوس به کار گرفته نشده بود، این حس‌گر نقشی حیاتی در شناخت اورانوس ایفا کرد و در ادامه‌ی مأموریت افق‌های نو در کمربند کویپر نیز کارآمد خواهد بود.

اورانوس، سیاره‌ای آرمیده بر پهلو

دریافت‌کننده‌ی رادیویی افق‌های نو، موسوم به REX، از طریق فرکانس‌های مرسوم ارتباطی به کاوش امواج رادیویی به کاوش در فضای میان‌سیاره‌ای می‌پردازد و آن قدر کوچک هست که در یک کارت الکترونیکی جای گیرد. رکس، بیش از هر چیز، اندازه‌گیری فشار و دمای سطحی اجرام نزدیک را در دستور کار خود دارد.

بادسنج خورشیدی، موسوم به SWAP، یک پتانسیل‌سنج تحلیل‌گر الکترواستاتیکی ترانسفورماتوری است که یکی از دو طیف‌سنج پلاسمایی است که ذراتی تا ۶/۵ کیلو الکتروولت را تشخیص می‌دهد. از آنجا که بادهای خورشیدی در مکانی به دوری پلوتو بسیار شکننده هستند، بزرگ‌ترین دیافراگمی که تاکنون ساخته شده، برای این ابزار به کار گرفته شده است.

بادسنج خورشیدی (SWARP) در حال نصب روی کاوش‌گر افق‌های نو
بادسنج خورشیدی (SWARP) در حال نصب روی کاوش‌گر افق‌های نو

مسیر افق‌های نو

افق‌های نو در طول مسیر، از نزدیکی اجرام دیگری نیز پرواز کرد و اطلاعات ارزش‌مندی را به زمین فرستاد.

یک روز پس از پرتاب، در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۶، مصادف با ۳۰ دی ماه ۱۳۸۴، از ۱۹۰ هزار کیلومتری کره‌ی ماه عبور کرد. در ۱۳ ژوئن همان سال، مصادف با ۱۳ خرداد ۱۳۸۵، بدون آن که برنامه‌ریزی شده باشد، از صد هزار کیلومتری سیارک APL گذشت. در ۲۸ فوریه ۲۰۰۷ (۹ اسفند ۱۳۸۵)، برای بهره‌گیری از نیروی گرانش مشتری جهت ادامه‌ی مسیر، از ۲/۳ میلیون کیلومتری این غول گازی عبور کرد. و سرانجام ۱۴ جولای ۲۰۱۵، مصادف با ۲۳ تیر ۱۳۹۴، به نزدیک‌ترین فاصله با پلوتو رسید.

افق‌های نو، در ادامه راه خود را به سوی کمربند کویپر ادامه خواهد داد.

مکان کنونی افق‌های نو
مکان افق‌های نو در روز نگارش این مطلب (+)

تصویر بالا، از یک موقعیت‌یاب به‌روز کامپیوتری ترجمه شده است. برای اطلاع از موقعیت کنونی کاوش‌گر در هر لحظه، می‌توانید به منبع این تصویر مراجعه نمایید (+).

واقعیت‌هایی جالب در مورد افق‌های نو

هنگامی که در سال ۲۰۰۶، افق‌های نو به آسمان پرتاب شد، دانشمندان پلوتو را هنوز یک سیاره به شمار می‌آوردند. شش ماه بعد، اتحادیه‌ی بین‌المللی اخترشناسی با این استدلال که پلوتو یکی از سه مشخصه‌ی بارز سیاره بودن را ندارد، آن را در رده‌ی سیاره‌های کوتوله دسته‌بندی کرد.

پلوتو، سرزمین یخ‌های اسرارآمیز

کاوش‌گر افق‌های نو، تندروترین کاوش‌گری است که تاکنون پرتاب شده و با سرعت ۱۶/۲۶ کیلومتر در ثانیه، یعنی نزدیک به ۵۸ هزار کیلومتر در ساعت، زمین را ترک کرد. جالب است بدانیم افق‌های نو هنگام عبور از نزدیک مشتری، با بهره‌گیری از نیروی گرانشی این سیاره، چهار کیلومتر در ثانیه بر سرعت خود افزود.

به غیر از افق‌های نو، تنها چهار کاوش‌گر دیگر اینچنین از زمین دور شده‌اند: پایونیر ۱۰ و ۱۱، و ووییجرهای ۱ و ۲.

کاوش‌گرهای وویجر: پیام‌رسان‌های صلح

سیگنال‌های ارسالی افق‌های نو در حوالی پلوتو، به حدود چهار ساعت و نیم زمان نیاز دارند تا به زمین برسند. در آن زمان، افق‌های نو ۴/۷۶ میلیارد کیلومتر سفر کرده که این مقدار، معادل ۳۲ بار سفر زمین به خورشید است.

به غیر از ابزارها و حس‌گرهای علمی، افق‌های نو چند چیز بی‌ربط دیگر، از جمله پرچم آمریکا و خاکستر کلاید تومبا، کاشف پلوتو در سال ۱۹۳۰ را نیز با خود به همراه دارد.

محفظه‌ی حاوی خاکستر کلاید تومبا در کاوش‌گر افق‌های نو
محفظه‌ی حاوی خاکستر کلاید تومبا در کاوش‌گر افق‌های نو (+)

با هدف کاهش تلفات و ساییدگی‌های افق‌های نو در طول سفر نه ساله به پلوتو و افزایش طول عمر تجهیزات، این کاوش‌گر بیشتر مسیر را در حالت خواب زمستانی و به صورت نیمه‌خاموش طی کرد و فقط گاه‌گاهی برای کنترل وضعیت سلامت خود و ارسال سیگنال‌هایی به زمین، از خواب برمی‌خاست.

از آنجا که این کاوش‌گر برای کار در محیط‌هایی بسیار دور از خورشید طراحی شده بود، نمی‌توانست روی انرژی خورشیدی حساب چندانی باز کند. از این رو، انرژی مورد نیاز این کاوش‌گر، از یک ژنراتور حرارتی رادیوایزوتوپی کوچک تأمین می‌شود.

اطلاعات بیشتر

ناسا، همچون دیگر پروژه‌های تحقیقاتی و کاوش‌گرهایی که به آسمان پرتاب کرده، برای افق‌های نو نیز منابعی رسمی تدارک دیده که علاقه‌مندان بتوانند در یافته‌های آن سهیم شوند. درباره‌ی افق‌های نو می‌توانید از طریق صفحه‌ی رسمی آن در سایت ناسا (+) و زیردامنه‌ی پلوتو در سایت آموزشی جان هاپکینز (+)، اطلاعات بیشتری کسب نمایید.

در شبکه‌های اجتماعی نیز می‌توانید افق‌های نو را در صفحات رسمی آن، توییتر، فیسبوک، یوتیوب، فلیکر، و گوگل پلاس دنبال کنید.

صفحه‌ی مخصوص عکس‌های پلوتو در سایت اسپیس‌فکتز (+)، و البته ویکی‌پدیای انگلیسی (+) را نیز از دست ندهید.

کهکشان آنلاین، این مطلب را از منابعی که اشاره شد گردآوری کرده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *