یک سال حضور در فضا چه بر سر اسکات کلی آورد

پس از نزدیک به یک سال زندگی در فضا، فضانورد ناسا، اسکات کلی، حدود پنج سانتی‌متر بلندتر از برادر دوقلویش شده است.

اسکات کلی، فضانورد آمریکایی ناسا، به همراه همتای روسش، میخائیل کورنی‌ینکو، برای مدتی نزدیک به یک سال در ایستگاه فضایی بین‌المللی به سر بردند تا دانشمندان بتوانند با مطالعه‌ی تأثیر سفر بلندمدت فضایی بر جسم و جان انسان، گامی دیگر به سوی سفر به مریخ بردارند.

با چهار بانوی عازم مریخ آشنا شوید

اما این تحقیقات، بیشتر بر روی اسکات کلی متمرکز است، چرا که او برادر دوقلوی فضانوردی دارد که تمام این یک سال را روی زمین به سر برد و حال می‌تواند به عنوان مرجعی برای مقایسه مورد استفاده قرار گیرد.

اینفوگرافیک مطالعات سلامت در اسکات کلی و میخائیل کورنی‌ینکو
اینفوگرافیک مطالعات سلامت بر اسکات کلی و میخائیل کورنی‌ینکو

اما مگر در فضا بودن چه تأثیری قرار است بر انسان بگذارد؟

شکنندگی استخوان‌ها

فضانوردان در فضا راه نمی‌روند. بلکه با شناور شدن به این سو و آن سو می‌روند و بنابراین توانایی استخوان پاها، لگن و ستون فقرات ایشان کاهش قابل ملاحظه‌ای می‌یابد.

این موضوع، به بافت استخوان آسیب می‌زند و باعث می‌شود مقداری از کلسیوم خود را آزاد کند و بدین‌ترتیب آنچه باقی می‌ماند را ضعیف‌تر و شکننده‌تر می‌سازد. رها شدن کلیسوم در خون، از سوی دیگر می‌تواند موجب تشکیل سنگ کلیه و شکستگی استخوان‌ها شود.

ضعف‌های عضلانی

حضور طولانی‌مدت در فضا، به معنای کار کشیدن کمتر از پاها و کمر است. بدین‌ترتیب ماهیچه‌ها لاغر و ضعیف می‌شوند و این موضوع ریسک صدمه‌ی ناشی از افتادن‌های معمول در مأموریت‌های اکتشافی را بالا می‌برد.

تورم صورت و پاها

در فضا، قسمت‌های بالاتر بدن بهره‌ی بیشتری از جریان خون می‌برند و سهم بخش‌های پایینی کمتر می‌شود. از همین روست که چهره‌ی فضانوردان را کمی پف‌دارتر از معمول و پاهایشان را کمی کوچک‌تر می‌یابیم.

قلب کوچک‌تر

در فضا و در غیاب گرانش زمین، قلب لازم نیست با آن شدت و حدتی که در زمین عادت داشت کار کند. این موضوع، پس از مدتی منجر به کوچک‌تر شدن حجم قلب می‌شود.

این نگرانی نیز وجود دارد که تشعشعات فضایی ممکن است بر سلول‌های اندوتلیال، که لایه‌ی داخلی رگ‌های خونبی را پوشانده‌اند تأثیر گذارد و موجب ناراحتی‌های قلبی شود.

برقراری تعادل

گوش داخلی، که مسئول سنجش تعادل بدن است و کار خود را با حساسیت به نیروی گرانش زمین انجام می‌دهد، در فضا بی‌استفاده می‌ماند. فضانوردان در نخستین روزهای اقامت در فضا، نوعی سردرگمی را تجربه می‌کنند که ناشی از فقدان حس جهت‌یابی است.

یک فضانورد، هنگام بازگشت به زمین، می‌بایست بدن خود را به مرور با جاذبه‌ی زمین انطباق دهد و ممکن است مشکلاتی در ایستادن، حفظ تعادل، ثبات مسیر حرکت و چرخش صحیح داشته باشد.

ابتلا به سرطان

این را دیگر همه می‌دانند که بدن‌های فضانوردان در معرض تابش بسیاری از تشعشعات کیهانی هستند که به لطف لایه‌ی اوزون و جو زمین، یک انسان معمولی از آن‌ها در امان است. بدین ترتیب، خطر ابتلا به نارسایی‌هایی همچون آب مروارید و سرطان در آن‌ها افزایش می‌یابد.

به هم ریختن ساعت بدن

بدن انسان به گردش ۲۴ ساعته‌ی روز و تناوب روشنایی و تاریکی عادت دارد و بدن فضانوردی که مدتی از این محیط دور بوده، کمی طول می‌کشد تا دوباره به شکل معمول خود باز گردد.

البته به نظر می‌رسد اسکات کلی، علاوه بر این‌ها، باید با قد جدیدش نیز کنار بیاید:

فضانوردان در فضا بلندتر می‌شوند!

فضانوردان در فضا کمی کشیده‌تر می‌شوند و دلیل این امر را باید در دیسک‌های ستون فقرات ایشان جست. در زمین، دیسک‌ها به خاطر وجود جاذبه کمی به هم فشرده می‌شوند و غیاب این نیرو در فضا، فاصله‌ی میان دیسک‌ها را زیاد می‌نماید. در نتیجه ستون فقرات کشیده‌تر شده و قد فضانورد افزایش می‌یابد.

کهکشان آنلاین، متن این مطلب را از سی‌ان‌بی‌سی، و اینفوگرافیک را از اسپیس ترجمه کرده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *