اینفوگرافیک: برآوردی از مدارگرد شاتل فضایی

شاتل فضایی (Space Shuttle)، نخستین سفینه‌ی قابل استفاده‌ی مجدد در جهان بود که نخستین بار در سال ۱۹۸۱ به هوا پرتاب شد.

سازمان هوافضای آمریکا، ناسا، پس از فضاپیماهای مرکوری، جمینی، و آپولو، به فکر آن افتاد تا برای کاهش هزینه‌ی سفرهای فضایی، سفینه‌هایی را بسازد که قابلیت استفاده‌ی مجدد را داشته باشند. شاتل فضایی با این هدف خلق شد و به بهره‌برداری رسید.

شاتل فضایی و پنج مدارگرد عملیاتی آن
شاتل فضایی و پنج مدارگرد عملیاتی آن

یک شاتل فضایی از سه بخش عمده تشکیل شده است. بوستر پیشران جامد، پس از پرتاب اولیه از مجموعه جدا می‌شود و در دریا سقوط می‌کند تا مجدداً مورد استفاده قرار گیرد. پیشران خارجی، که در عکس‌ها معمولاً با رنگ نارنجی دیده می‌شود، پس از آخرین فاز پرتاب، جدا می‌شود و در جو متلاشی می‌شود. پیشران خارجی، تنها بخش از شاتل فضایی است که قابلیت استفاده‌ی مجدد را ندارد.

و اما سومین و مهمترین جزء شاتل، مدارگرد نامیده می‌شود که اغلب از همین قسمت با عنوان «شاتل فضایی» نیز یاد می‌شود. این همان وسیله‌ی هواپیماشکلی است که می‌تواند به زمین بازگردد و فرود بیاید.

در این اینفوگرافیک، با ویژگی‌هایی از مدارگرد شاتل فضایی آشنا می‌شویم.

اینفوگرافیک مدارگرد شاتل فضایی
اینفوگرافیک مدارگرد شاتل فضایی

پروژه‌ی شاتل فضایی، با تمام موفقیت‌هایی که کسب کرد و رکوردهایی که بر جای گذاشت، پایان خوشی نداشت و پس از سی سال، به خاطر چند فاجعه‌ی پیاپی، بازنشسته شد و جای خود را به فضاپیمای روسی سایوز داد.

کهکشان آنلاین، اینفوگرافیک را از سایت ناسا ترجمه کرده است.

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *